Stycznik 9 SP 2

 

 

1. Przeznaczenie i zastosowanie przyrządu

 

Jednobiegunowy stycznik typu 9 SP 2 stosuje się do łączenia obwodów prądowych prądu stałego. Stycznik sterowany jest za pomocą napędu pneumatycznego, który jest sterowany zaworem elektromagnetycznym. Łuk między zestykami gaszony jest w komorze gaszeniowej wyposażonej w poprzecznice azbestowo-cementowe (obecnie z tworzyw sztucznych). Wydmuchiwanie łuku jest elektromagnetyczne i pneumatyczne, powietrzem z cylindra gaszeniowego. Stycznik jest wyposażony w zestyki pomocnicze. Jest zmontowany na płycie fundamentowej z odprowadzenia, i z przodu lub z tyłu za płytą.

 

2. Dane techniczne stycznika

 

Napięcie znamionowe 3000 [V] DC
Prąd znamionowy 400 [A]
Napięcie probiercze wobec szkieletu 8750 [V] AC 50 [Hz]
Napięcie probiercze między zestykami 7500 [V] AC 50 [Hz]
Ilość biegunów 1
Rozwarcie zestyków 24 +/- 1 [mm]
Nacisk styków 9 - 12 [kg]
Maksymalny prąd wyłączania zgodnie z protokołem prób
Napęd pneumatyczny  
Ilość położeń 2
Wiercenie cylindra 60 [mm]
Skok tłoka 16 [mm]
Ciśnienie znamionowe 0,35 - 0,63 [MPa]
Zestyki pomocnicze  
Napięcie znamionowe 48 [V] DC
Prąd znamionowy 6 [A]
Napięcie probiercze wobec szkieletu 1000 [V] AC 50 [Hz]
Ilość zestyków spoczynkowych 2
Ilość zestyków czynnych 2
Masa przyrządu 55 [kg]

 

3. Opis i działanie stycznika

 

Stycznik obejmuje następujące części:

a) główny obwód prądowy,

b) magnetyczny obwód gaszeniowy i gaszenie powietrzem,

c) komorę gaszeniową,

d) napęd pneumatyczny,

e) zestyki pomocnicze.

 

Główny obwód prądowy:

 

Przednie doprowadzenie wykonane jest jako kątownik (1.2). Tylne doprowadzenie tworzą sworznie, za pomocą których kątownik jest przymocowany do płyty podstawowej (1.1). Do kątownika (1.2) podłączona jest za jeden koniec cewka gaszeniowa (1.4) uzwojona pasem prądowym izolowanym giętkim remikanitem. Drugi koniec cewki jest przymocowany do trzymacza zestyku nieruchomego (1.7). Do cewki jest włożony rdzeń (1.5) zestawiony z blach prądowych. Trzymacz (1.7) posiada dwa przykręcone zestyki (1.8). Zestyk ruchomy (1.10) jest przykręcony do kabłąka (1.11), który jest w położeniu podstawowym przytrzymywany przez sprężynę (1.12). Do kabłąka jednym końcem przyśrubowane jest plecione złącze miedziane (1.13). Drugi koniec złącza jest przykręcony do trzymacza (1.14), do którego jest włożona dźwignia (1.9). Trzymacz (1.14) jest przyśrubowany do płyty podstawowej (1.1) i tworzy drugie doprowadzenie stycznika. Sworznie mocujące (1.15) przechodzą przez płytę fundamentową i tworzą tylne doprowadzenie. W przedniej części trzymacza (1.14) jest przymocowany rożek opalny (1.16), który zachodzi do komory gaszeniowej. Czopy stycznika obracają się w oprawkach.

 

 

Magnetyczny obwód gaszeniowy:

 

Magnetyczny obwód gaszeniowy tworzą nabiegunniki (1.6), które przylegają do rdzenia (1.5). Do trzymacza (1.7) i do rdzenia (1.5) są przyciągane sworznie izolowane (2.1). Obwód magnetyczny jest przykręcony do płyty fundamentowej za pomocą kątowników (2.2). Pomiędzy rdzeń i nabiegunniki są włożone podkładki z płótna szklanego. Dalszym czynnikiem, który oddziałuje przy gaszeniu łuku jest wydmuchiwanie powietrza z walca gaszeniowego (2.3) między zestyki. Walec ten jest przykręcony do płyty fundamentowej (1.1). W jego części nośnej spawanej z blach stalowych, obraca się wał (2.4), do którego są przyspawane dwa rozwidlenia (2.5 i 2.6). Sam walec (2.7) jest zamknięty dwoma pokrywami (2.8 i 2.9). W górnej pokrywie (2.8) znajduje się rurka do wyprowadzenia powietrza. Rozwidlenia (2.5 i 2.6) opierają się o rolki zderzeniowe, które są osadzone na czopie w korbowodzie (4.7). Podczas włączenia stycznika porusza się cięgno napędu pneumatycznego do góry. Tam obraca się wał (2.4) i rozwidlenie (2.10) przyciska do cięgna (2.11), które wychyla na dole dźwignię jednoramienną  (2.12). Dźwignia ta obraca się na czopie (2.13). Czop (2.14) porusza cięgno (2.15) w kierunku na dół. Tłok (2.16) jest osadzony na czopie (2.17). Pod tłokiem (2.16) jest sprężyna naciskowa (2.18), która ruchem tym zostanie ściśnięta. Po wyłączeniu stycznika cięgno napędu pneumatycznego wraca do położenia dolnego, sprężyna (2.18) ciśnie tłok do góry i powietrze w przestrzeni nad tłokiem zostanie wydmuchnięte wężem (2.19) do dysz dźwigni (1.9). Przez dysze powietrze jest wpędzane do łuku.

 

 

Komora gaszeniowa:

 

Komora gaszeniowa (3.1) jest zabudowana między nabiegunnikami (1.6) i zamocowana obrotowa na trzymaczu (3.2). W dolnej części osiada komora na trzymacz (3.3) i przed wychyleniem jest zabezpieczona sprężyną (3.4). Właściwa komora jest zestawiona z bocznic azbestowo-cementowych (3.5) (obecnie z tworzyw sztucznych), między które włożone są ściany działowe (3.6) poprzekładane azbestowo-cementowymi (obecnie z tworzyw sztucznych) przekładkami dystansowymi (3.7).

 

 

Napęd pneumatyczny:

 

Napęd pneumatyczny (4.1) jest połączony z dźwignią (1.9) cięgnem izolacyjnym (4.2). Właściwy napęd pneumatyczny składa się z cylindra (4.3) na którym porusza się tłok (4.4), który jest na obwodzie uszczelniony pierścieniem gumowym (4.5). Na czopie (4.6), który przechodzi przez tłok jest osadzony korbowód (4.7). Skok tłoka jest ograniczony pokrywami (4.8, 4.9). Tłok wraca do swego podstawowego położenia pod wpływem działanie sprężyny zwrotnej (4.12). Na pokrywie (4.8) jest przymocowany zawór elektromagnetyczny (4.10), który steruje dopływ powietrza. Napęd pneumatyczny jest uziemiony śrubą (4.11).

 

 

Zestyki pomocnicze:

 

Zestyki pomocnicze (5.1) są osadzone na trzymaczu (5.2), który przykręcony jest do dolnej pokrywy (4.8) napędu pneumatycznego. Sterowane są za pomocą ramionka zamocowanego na korbowodzie (4.7). Regulację skoku zestyków uskutecznia się za pomocą śruby (5.3).

 

 

4. Działanie stycznika:

 

Jeżeli do obwodu zaworu elektromagnetycznego włączymy prąd, to zawór otworzy dopływ powietrza pod tłok napędu pneumatycznego (4.1). Tłok podnosi się do góry i przenosi ruch na korbowód (4.7) i za pomocą cięgna izolacyjnego (4.2) na dźwignię (1.9), która zacznie się nachylać wokół osi. Na dźwigni jest osadzony kabłąk (1.11), który unosi dźwignię do tej pory, dopóki jego zestyk ruchomy (1.10) nie zderzy się z kontaktem nieruchomym (1.8). Wtedy następuje wychylanie kabłąka wokoło czopu i zestyk ruchomy roluje i ślizga się po zestyku nieruchomym. Przechył zestyku kończy dopiero wtedy, kiedy tłok (4.4) osiądzie na pokrywie (4.9). Sprężyna (1.12) jest ściskana, co zapewnia poprawny nacisk w zestykach nawet po zużywaniu i opaleniu. Podczas rolowania i ślizgania zestyków następuje nie tylko ich odpowiedni przechył, ale wskutek tarcia zestyków oczyszczają się one z kurzu i warstwy tlenków. Ramionko na korbowodzie (4.7) zwalnia zestyki pomocnicze (5.1), które przesuną się do drugiego położenia. Jednocześnie zaczyna również ruch tłoka w pomocniczym walcu gaszeniowym (2.3) zgodnie z już wymienionym sposobem. Przez przerwanie prądu w cewce zaworu elektromagnetycznego (4.10) zostanie odcięty dopływ powietrza sprężonego do cylindra (4.3), i otwiera się wydmuch powietrza z cylindra do atmosfery. Sprężyna (4.12) przesunie tłok do jego położenia podstawowego przy pokrywie (4.8). Ruch tłoka przeniesie za pomocą cięgna izolacyjnego (4.2) dźwignię (1.9) z kabłąkiem (1.11) i zestykiem ruchomym (1.10). Zestyk ruchomy (1.10) oddali się od kontaktu nieruchomego (1.8). Między zestykami powstaje łuk, który zostaje wyciśnięty polem elektromagnetycznym cewki gaszeniowej (1.4) i strumieniem powietrza  z walca gaszeniowego (2.3) do komory gaszeniowej (3.1), gdzie rozdzieli się między ściany działowe (3.6), schłodzi i gaśnie. Ramionko na korbowodzie (4.7) przesunie styki pomocnicze (5.1) z powrotem do ich podstawowego położenia. Po następnym włączeniu cały cykl się powtarza.

 

 

 

5. Rysunek

 

1

2

3